සංචාරක ව්‍යාපාරය යනු දුප්පත් සුද්දන්ට ලාබෙට විනෝදය දෙන පුණ්‍ය සේවාවක්ද?

ශ‍්‍රී ලංකාවේ සංචාරක කර්මාන්තය මහමෙර තරමට විළිලන යුගයක් පැමිණ ඇති බව අද අප කාටත් පැහැදිලිව පෙනේ. ගරු අමාත්‍යතුමා මෙන්ම අමාත්‍යාංශ නිලධාරීන් ජනමාධ්‍ය හරහා කරනු ලබන ප‍්‍රකාශ වලින් ඒ තත්ත්වය පිළිබිඹු වේ. ‘‘සූදු කර්මාන්තය ’’ නීතිමය රාමුවක් යටතේ පාලනය කළයුතු බවට පාර්ලිමේන්තුව තුළ විවාදයට ලක්වන්නේත් එය සංචාරක කර්මාන්තයේ දියුණුව සඳහා අවශ්‍ය මූලික කොන්දේසියක් ලෙස සලකාය. එපමණක් නොවේ. රටපුරා මාර්ග පහසුකම් සංවර්ධනය සඳහා ලංකා ඉතිහාසයේ කිසිදාක වැය නොකළ තරමේ අති විශාල මුදල් කන්දරාවක් (අනෙක් ක්‍ෂෙත‍්‍රවලට සාපේක්‍ෂව) වැය කිරීම සාධාරණීකරණය වන්නේද සංචාරක කර්මාන්තයේ නාමයෙනි. එම අමාත්‍යාංශයේ දැවැන්ත මැදිහත් වීම සහ කාර්යක්‍ෂමතාව පිළිබඳව පැමිණිලි කිරීමට හෝ වාද කිරීමට අපට කිසිදු අවශ්‍යතාවයක් නැත. එය ඉතාම ඉහළම මට්ටමින් සිදු කෙරෙන බව සාමාන්‍ය පොදු මහජනතාවගේ පිළිගැනීමයි. අපට ප‍්‍රශ්නය ඇත්තේ ප‍්‍රතිඵලදායකත්වය පිළිබඳවය. වෙනත් වචනවලින් කියන්නේ නම් ඉතිහාසය පුරාම සිදුවූ ලෙස මෙවරත් ‘‘කන්දක් උසට විළිලා මී පැටියකු වැදීමට’’ සිදුවේද, යන ප‍්‍රශ්නය පිළිබඳවය.

සංචාරක කර්මාන්තයට රජය විසින් ලබාදෙන ප‍්‍රමුඛතාවට සාපේක්‍ෂව එහි වර්ධනය ඉතා පසුගාමී මට්ටමක පවතින්නේ කුමක් නිසාදැයි ජාතියක් ලෙස අප කල්පනා කළ යුතු කාලය දැන් පැමිණ ඇත. පසුගිය වසරේදී හයලක්‍ෂ වැනි සංචාරකයා උත්සවාකාරයෙන් පිළිගැනීම හරහා රජය යුද්ධයෙන් පසුව සංචාරක කර්මාන්තය යම් පමණකට එසේත් නැතහොත් ඉතා සුලූ වශයෙන් හෝ වර්ධනයක් පෙන්නුම් කරමින් තිබෙන බව හැගවීය. ඒ සුලූ වර්ධනය පිළිබඳව රජය සතුටකින් කතා කිරීම සාධාරණ තත්ත්වයකි. එහෙත් කලාපයේ අනෙක් රටවල තත්ත්වය දෙස බලන විට අප සිටින්නේ ඉතාම පසුගාමී තත්ත්වයක බව සැගවිය නොහැක. පසුගිය කාලයේදී ආර්ථික විශ්ලේෂකයින් ආර්ථිකයේ  ඕනෑම අංශයක පසුගාමීත්වයට හේතුව ලෙස දක්වන්නේ වසර 30ක යුද්ධයේ ප‍්‍රතිඵලයි. දැන් ඔවුන් කියන්නේ යුද්ධය අවසාන වීමෙන් පසුව නැගී සිටීමට කාලය අවශ්‍ය බවය. මේ සරල හේතු දැක්වීම නිසා බොහෝවිට සිදුවන්නේ ආර්ථික උපායමාර්ගික ප‍්‍රවේශයේ පවතින ගැඹුරු ගැටලූකාරී තත්ත්වයන් අවතක්සේරු වීමයි.

පසුගිය වසරේ කලාපයේ රටවල සංචාරකයින්ගේ පැමිණීම දෙස බලන විට අපගේ කර්මාන්තය තුළ යම් ගැඹුරු ප‍්‍රශ්න ප‍්‍රමාණයක් ඇති බව පිළිගැනීමට සිදුවේ. තායිලන්තයේ සංචාරකයින්ගේ පැමිණීම දළ වශයෙන් ලක්‍ෂ 170කි. මැලේසියාවේ එම ප‍්‍රමාණය ලක්‍ෂ 200කි. ඩුබායි නගරයේ පමණක් එය ලක්‍ෂ 70කි. ඉන්දියාවේ එම ප‍්‍රමාණය ලක්‍ෂ 100කට ආසන්න වේ. කුඩා මාලදිවයිනේ පවා එම ප‍්‍රමාණය ලක්‍ෂ 30ක් පමණ වේ. එහෙත් අප රටේ හය ලක්‍ෂයක් වැනි සංචාරකයාගේ පැමිණීම උත්සවයකට නිමිත්තකි. සංචාරකයා ආකර්ෂණය කිරීම සඳහා අප රට සතු විභවයට සාපේක්‍ෂව බලන විට කර්මාන්තයේ වර්ධනය දශක ගණනාවක් තිස්සේ පවතින්නේ ඉතා පහළ මට්ටමකය. යුද්ධයෙන් සිදුවූයේ පහළ තත්ත්වයෙන් තවත් පහළට වැටීම පමණි. 60 දශකයේ සිට මේ දක්වා සංචාරකයින්ගේ පැමිණීමේ දත්ත පිරික්සීමේදී මේ බව වටහාගත හැක. අනෙක් කාරණය අප ප‍්‍රමාණාත්මකව ලක්‍ෂ 6ක් ගැන කතා කළත් ඒ පිරිස අතරින් වැඩිම පිරිසක් පැමිණෙන රට ඉන්දියාවයි. එනම් බහුතර සංචාරකයින් නියෝජනය කරන්නේ අවම අයවැයක් සහිතව වියපැහැදම් කරන හෝ ලංකාවේදී රැුකියාවල නියුක්ත වී රටින් පිටතට මුදල් යවන ඉන්දියානු ජාතිකයන්ය. කෙසේවෙතත් සංචාරක කර්මාන්තයෙන් වසරකදී රටට ලැබෙන විදේශ විනිමය ප‍්‍රමාණය ඩොලර් මිලියන 300 – 400 අතර ප‍්‍රමාණයකි. එම ප‍්‍රමාණය අප රටේ විදේශගත ශ‍්‍රමිකයින් (වෘත්තිකයින්ද ඇතුළුව) ලේ, දහඩිය සහ කඳුළු මිරිකා රටට එවන විදේශ විනිමයෙන් දහයෙන් පංගුවක් තරම් සොච්චමකි.

ඒ සංසන්දනය මගින් සංචාරක කර්මාන්තය නොවැදගත් බවක් අදහස් නොවේ. රටේ සංචාරක කර්මාන්තය දියුණු කිරීම සඳහා වැය කොට ඇති සහ වැය කෙරෙන ආර්ථික සහ පාරිසරික සම්පත් ප‍්‍රමාණයට සාපේක්‍ෂව බලන විට ඒ වෙනස තුළ ප‍්‍රශ්නයක් පිළිබිඹු වේ. ඒ ප‍්‍රශ්නයේ ගැඹුර තවත් වැඩිවන්නේ සංචාරක ක්‍ෂෙත‍්‍රයෙන් යැපෙන රැකියා නියුක්තිකයින්ගේ ප‍්‍රමාණය 50,000ක් පමණ වන විට විදේශ ආදායම්වලින් යැපෙන පිරිස මිලියන 2කට ආසන්න වීම නිසාය. ඊට අමතරව එම ආදායම් මට්ටම් විශ්ලේෂණය කිරීමේදී පෙනීයන්නේ සාමාන්‍ය අගයක් ලෙස එක් සංචාරකයකු අප රටේදී වියදම් කරන්නේ ඩොලර් 500කට ආසන්න මුදලක් බවයි. අප රටට එන සංචාරකයින් හෝටල් කාමරවල නවතින රාත‍්‍රී ප‍්‍රමාණය අනුව බලන විට එක් අයකු දිනකට වැය කරන්නේ ඩොලර් 100කට අඩු මුදලකි. ඒ මුදල් වැය කරන්නේ හෝටල් ගාස්තු, කෑම බීම ආදී රට තුළ මුදල් රැඳෙන විය පැහැදම් සඳහා පමණක්ම නොවේ. ඒ තුළ රටින් පිටතට යාමේ ගුවන්ගමන් වියදම්, ස්වර්ණාභරණ හෝ ඇඳුම් ආදිය මිලදී ගන්නා වියදම්ද ඇතුΩවිය හැක. මේ සියල්ලෙන් පැහැදිලි වන්නේ බහුතරයක් වශයෙන් අප රටට එන සංචාරකයින් දුප්පතුන් බවයි.

හෝටලයේ කෑම ගණන් නිසා පිටින් පාන් ගෙඩියක් සහ මාජරින් මිලදීගෙන ආහාරවේල සපුරාගන්නා සංචාරකයින් හෝ හෝටලයේ මත්පැන් මිල වැඩි නිසා පිටත අලෙවි සැලකින් මිලදීගෙන මත්පැන් බෝතලයක් සාක්කුවේ දමාගෙන හෝටලයට යන සංචාරකයින් ලංකාවට ගෙන්වා ගන්නේ කුමකටද? මෙය එක්තරා ආකාරයක සාහසික ප‍්‍රකාශයක් සේ පෙනීයා හැක. එහෙත් සත්‍යය වන්නේ සංචාරක කර්මාන්තය යනු දුප්පත් සුද්දන්ට අඩු මිලට විනෝදය සපයන පුණ්‍ය සේවයක් නොවන බවයි. අපේ ආර්ථිකය ස්ථානගත කොට ඇත්තේ ඇගලූම් නිෂ්පාදනවල සිට ගර්කින්, බේබි කෝන් හෝ කෙසෙල් ගෙඩි දක්වා ලංකාවේ නිපදවන හොඳම දේ අඩුම මිලට පිටරට සුද්දන්ට විකිණීම සඳහාය. උදාහරණයක් ලෙස පිටරට පටවන කි. ග‍්‍රෑ. 12ක් පමණ අල්ලන හොඳම කෙසෙල් ගෙඩි පෙට්ටියකට ලැබෙන්නේ ඩොලර් 3ක් පමණ මුදලකි. එනම් කි. ග‍්‍රෑ. 1කට ලැබෙන්නේ රුපියල් 30කටත් අඩු මිලකි. එහෙත් ඊට වඩා බාල කෙසෙල් අපේ රටේ මිනිස්සු කන්නේ කි. ග‍්‍රෑ. 1ක් රුපියල් 100කටය. ඒ නිසා සංචාරකයින්ට විනෝදයත් අඩු මිලට ලබාදීමේ අවශ්‍යතාවයක් නැත.

මූල්‍යමය වශයෙන් සංචාරක කර්මාන්තයෙන් අප රටට විදේශ විනිමය ඩොලර් මිලියන 300ක් ලැබුණත් ඒ සඳහා යොදවන ආර්ථික සම්පත්වලට සාපේක්‍ෂව ආර්ථික ප‍්‍රතිලාභයක් ලෙස බලන විට එය සුළු ප‍්‍රතිලාභයකි. එය තවත් සුළු වන්නේ කිරිපිටි ආනයනය සඳහා පමණක් ඊට ආසන්න මුදලක් අප රටින් පිටතට යවන නිසාය. සමස්ත විදේශ ආදායම්වල ප‍්‍රතිශතයක් ලෙස බැලූවත් එය යම් පමණකට සුළු ලැබීමක් ලෙස සැලකිය හැක්කේ එම ප‍්‍රමාණය 2% පමණ වන නිසාය. දැනට රටේ තිබෙන තරු සහිත හෝටල් කාමර 7000ක පමණ ප‍්‍රමාණයෙන් 50% වැඩි ප‍්‍රමාණයක් වසරේ වැඩි කාලයක් පවතින්නේ හිස්වය. ඒ හා සමානම වන බවට ගණන් බලා ඇති තරු නොවන හෝටල් කාමරවල තත්ත්වයද එයමය. අප විදේශ සංචාරකයින් මත පමණක් පදනම්ව සංචාරක කර්මාන්තය පවත්වාගෙන යාමට උත්සාහ කළත් ප‍්‍රධාන පෙළේ කොළඹ හෝටල් යැපෙන්නේ ශ‍්‍රී ලාංකියයන්ට සේවා සැපයීම මගිනි. සංචාරකයින් අඩු කාලයේදී මේ හෝටල් යැපෙන්නේ අපේ රටේ ඉහළ මධ්‍යම පන්තියේ නිර්ලෝභී විය පැහැදම්වලට පින්සිදුවන්නටය. මේ හෝටල්වල ආදායම් වාර්තා පිරික්සා බලන විට මංගල උත්සව, රාත‍්‍රී භෝජන සංග‍්‍රහ සහ නැටුම් ආදී අවස්ථා වලින් උපයන ආදායම් නොමැතිනම් එම හෝටල් පවත්වාගෙන යාමත් ප‍්‍රශ්නයකි. මේ හෝටල් හිමියෝ කෙසේ හෝ දිවි ගැටගසා ගැනීමේ ව්‍යායාමයක යෙදී සිටිනවා විනා නිර්මාණශීලී සංචාරක භාණ්ඩ නිෂ්පාදනය කොට තමාගේම වූ වෙළඳපොළ කොටසකට ආමන්ත‍්‍රණය කිරීමට උත්සාහ කරන්නේ ඉතා අඩුවෙනි.

ඒ තත්ත්වය තුළ ඉවක් බවක් නැතිව (දේශීය හෝ විදේශීය ආයෝජන වේවා) රටේ ආර්ථික සහ පාරිසරික සම්පත් මහා පරිමාණයෙන් සංචාරක කර්මාන්තයට යෙදවීමට පෙර අප සිටින තැන සහ යන්නට සිහින දකින තැන අතර පරතරය පිළිබඳව ගැඹුරින් සිතා බැලිය යුතුය. සංචාරක අමාත්‍යාංශයට පර්යේෂණ ඒකකයක් තිබුණත් ඔවුන් කරන්නේ මහ බැංකු, වාණි◊ජ බැංකු, ආගමන විගමන දෙපාර්තමේන්තුව, මැණික් සංස්ථාව, ප‍්‍රධාන පෙළේ හෝටල් සහ සිවිල් ගුවන් සේවා ආදී වෙනත් ආයතන නිකුත් කරන නිත්‍ය වාර්තාවලින් උපුටාගත් දත්ත නැවත පළ කිමයි.

සංචාරකයින්ගේ අරමුණු හෝ ඔවුන්ගේ අවශ්‍යතා වර්ග කෙරෙන්නේ ගුවන් තොටුපළ පිටවීමේ අවසර පත‍්‍රයෙන් ඉල්ලා සිටින සාමාන්‍ය දත්ත ප‍්‍රමාණයක් භාවිතා කරමිනි. එය හාස්‍යජනක තත්ත්වයකි. කෙසේ වෙතත් තිබෙන තොරතුරුවලට අනුව අප රටට එන සංචාරකයින්ගෙන් බහුතරය එන්නේ මුහු≥ වැල්ල, හිරු එළිය සහ බාල සතුට සොයාගෙනය. අප හැමදාමත් විකුණන්න හදන්නේ ඒවාය. ‘‘එනවා නම් වරෙන්’’ ආකාරයට අපේ ඓතිහාසික සහ සංස්කෘතික උරුමය හෝ වනසත්ව ජීවිතය පිළිබඳ යම් ප‍්‍රචාරණයක් කළත් බාල සතුට සඳහා එන සංචාරකයින් ඒවා පිළිබඳව එතරම් උනන්දුවක් දක්වන්නේ නැත.

අප රටට එන සංචාරකයින්ගෙන් කෞතුකාගාරය බලන්න යන්නේ 2% අඩු පිරිසකි. ඓතිහාසික ස්ථාන නැරඹීමට යන්නේ 20%කට අඩු පිරිසකි. සංචාරක කර්මාන්තයෙන් රජයට ලැබෙන මුදල්ද නැවත වියදම් කරන්නේ ඒ කරන දේම තව≥රටත් කරන දිශාවට මිස නව සංචාරක භාණ්ඩයක් නිර්මාණය කොට අලූත් වෙළඳපලක් සොයාගැනීමේ දිශාවට නොවේ. අප රටේ සංචාරක කර්මාන්තයෙන් ප‍්‍රධාන වශයෙන්ම ප‍්‍රතිලාභ ලබන හෝටල් ආයතන තමා ලබන ලාභයෙන් කොටසක් කර්මාන්තයේ ප‍්‍රවර්ධනය සඳහා යොදවන්නේ නැත. ඔවුන් බලාපොරොත්තු වන්නේත් රජයේ වියදමින් සියල්ල කරවා ගැනීමටය. සිද්ධාලේප රෝහල වැනි ඉතා සුළු ආයතන ප‍්‍රමාණයක් අඩුපාඩු සහිතව වුවත් නව නිර්මාණශීලී භාණ්ඩ සංචාරක වෙළඳපළට ඉදිරිපත් කොට ඇත. ඒවා අගය කරන අතරම සැමදාමත් එකම දේ කරන, රජයෙන් සහන ඉල්ලා සිටින සහ රජය කරන තෙක් බලා සිටින හෝටල්කාරයන්ට විවේචනය ද එල්ල කළ යුතුය.

සංචාරක අමාත්‍යාංශයේ නිලධාරීන් කියන්නේ ඔවුන් භාණ්ඩ 8ක් වෙළඳපළට ඉරිපත් කිරීමට උත්සාහ කරන බවයි. ඒ අතරම ඔවුන් කියන්නේ අප රටේ හෝටල් කාමර ප‍්‍රමාණය සෑහෙන්නේ නැති නිසා අප හෝටල් කාමර හදාගෙන තව අවුරු දෙකකින් පමණ ප‍්‍රචාරක ව්‍යාපෘතියක් දියත් කළ යුතු බවයි. ඒ අවුරු දෙක තුළ කරන්නේ කලින් කළ දේම වැඩි පරිමාවකින් කිරීමද එසේ නැතහොත් වෙනස් දෙයක් කිරීමද කියා ඔවුන් කියන්නේ නැත. ඔවුන් උදාහරණ ලෙස ගන්නේ මැලේසියාව ඩොලර් මිලියන 100ක ප‍්‍රචාරක ව්‍යාපෘතියක් දියත් කළ බවයි. ඒ නිසා මැලේසියාව ඉදිරියෙන් සිටින බවයි. ඇත්ත වශයෙන්ම මේ සම්ප‍්‍රදායානුකූල මනස සහ ඒ තුළින් උපදින තර්කවලින් සංචාරක කර්මාන්තයට සාධාරණය ඉටු කළ හැකිද?

ඔවුන්ගේ සම්ප‍්‍රදායානුකූල සංචාරක භාණ්ඩ ලැයිස්තුව ඔවුන් පටන් ගන්නේම මුහුදු වෙරළෙනි. ඊළගට හැමදාම මතුපිටින් කතා කරන අපේ උරුමය, අපේ උත්සව, ක‍්‍රීඩා, ත‍්‍රාසජනක අත්දැකීම්, ශාරීරික සහ මානසික සෞඛ්‍යය, දර්ශනීය ස්ථාන, වන ජීවීන් නැරඹීම ආදී දීර්ඝ ලැයිස්තුව දෙස බලන විට ප‍්‍රශ්නය ඇත්තේ කොතැනදැයි අවබෝධ වේ. මේවා සියල්ල ද්විතීයික සංචාරක භාණ්ඩ වන අතර මේවා සියල්ලටම කුඩා හෝ වෙළඳපළක් ඇත. ඒත් අද අවශ්‍ය වන්නේ පවතින ලෝක වෙළඳපොළ තුළ මහා පදාසයක් අත්පත් කරගත හැකි හෝ එවැනි වෙළඳපොළක් නිර්මාණය කළ හැකි භාණ්ඩයක් නිපදවීමයි. වෙනත් වචනවලින් කියන්නේ නම් අද අපට අවශ්‍ය වන්නේ තිබෙන සිල්ලර භාණ්ඩ සඳහා මහා ප‍්‍රචාරක ව්‍යාපාරයක් දියත් කිරීමට පෙර ප‍්‍රධාන සංචාරක භාණ්ඩය නිර්මාණය කිරීමයි. එමෙන්ම ඒ භාණ්ඩය සංවර්ධනය කර සන්නාමකරණය කිරීමයි. ප‍්‍රධාන සංචාරක සන්නාමයේ වටිනාකම වැඩිකිරීම සඳහා ඉහත සඳහන් කළ අවශේෂ භාණ්ඩ අවශ්‍ය මාත‍්‍රාවෙන් යොදාගත හැක. එසේ නොකර කිසි දිනෙක අපට සංචාරක කර්මාන්තයේ පිම්මක් පැනීමට හැකිවන්නේ නැත.

මැලේසියාව, තායිලන්තය හෝ මාලදිවයින විකුණන සංචාරක භාණ්ඩවලට වඩා දීර්ඝ භාණ්ඩ ලැයිස්තුවක් අපට තිබුණා වුවත් අප ඒ භාණ්ඩ විකිණීමට හදන්නේ ඉහත රටවල බාල භාණ්ඩ විකුණන වෙළඳපළටමය. එම රටවල් විකුණන බාල සතුට සහ පරිභෝජනවාදය මිලදී ගන්නා පාරිභෝගිකයාටම අපේ භාණ්ඩ විකිණීමට උත්සාහ කිරීම තර`ගකාරීත්වය ජයගැනීමට අදාළ මූලික උපායමාර්ගික දැනුමට පටහැනිය. මැලේසියාව සහ තායිලන්තය ලෝකයේ බාල බඩු පරිභෝජනය කරන වෙළඳපොළ කොටසින් වැඩි ප‍්‍රමාණය අල්ලාගෙන හමාරය. මේ එක් රටක් වසරකට ඩොලර් බිලියන 20කට වැඩි විදේශ විනිමය ප‍්‍රමාණයක් උපයයි. අප ඒ වෙළඳපොළ මත්තේ කොතරම් හැපුනත් තායිලන්තය හෝ මැලේසියාව කරන දේ අපට කළ හැකිද? අප රටේ සංස්කෘතිය සහ සභ්‍යත්වය අනුව එසේ කිරීමට ලැබෙන්නේද නැත. ඔවුන් ‘‘බාල වෙළඳපළට බාල බඩු’’ විකුණන්නේ ඔවුනට අපට තරම් විකිණීමට හොඳ දේ නොමැති නිසාය.

ඕස්ටේ‍්‍රලියාව වැනි රටක සංචාරක කර්මාන්තය දෙස බැලූවහොත් ඒ රටට බි‍්‍රතාන්‍යයෙන් පමණක් ලක්‍ෂ 8ක් සංචාරකයින් පැමිණේ. බහුතරය තරුණ තරුණියන් වන ඒ සංචාරකයින් සාපේක්‍ෂව ඒ රටට විශාල විදේශ විනිමය ප‍්‍රමාණයක් ගෙන එන්නේ නැත. නමුත් ඔවුන්ට අර්ධකාලීන රැකියා කිරීමට ඉඩ ලැබෙන බැවින් සංචාරකයින් හරහා කම්කරු වෙළඳපොළ හැසිරවීමට ඒ රටට ඉඩ ලැබී ඇත. ඒ මගින්  ඕස්ටේ‍්‍රලියාවේ නීතිමය වශයෙන් නිර්දේශ කොට ඇති වැටුප් මට්ටමට වඩා වෙළඳපොළේ වැටුප් මට්ටම පහළට ගෙන ඒමට ඔවුන් සමත් වී ඇත. උදාහරණයක් ලෙස සාමාන්‍යයෙන් නීතියෙන් අනුමත මිල පැයකට ඩොලර් 10 නම් අර්ධකාලීන සංචාරකයින්ගේ මිල පැයකට ඩොලර් 6කි.  ඕස්ටේ‍්‍රලියාව සංක‍්‍රමණිකයින් සහ සංචාරකයින්, ඒ රටේ වැටුප් මට්ටම පාලනය කරන සාර්ව ආර්ථික උපාංගයක් ලෙස භාවිතා කරයි. නමුත් ඔවුනට ඒ සඳහා ගෙවීමට වන්දියක් ඇත.

ඕස්ටේ‍්‍රලියාවට එන සංචාරකයින්ගෙන් 40%ක්  ඕස්ටේ‍්‍රලියාවේදී බාහිර ලිංගික සම්බන්ධකම් පවත්වයි. ඔවුන්ගෙන් 50%ක් ලිංගික හැසිරීම් වලදී ආරක්‍ෂිත ක‍්‍රම භාවිතා කරන්නේ නැත. එම පිරිසගෙන් 50%කට පමණ සහකරුවන් එක් අයකුට වඩා සිටිති. ලක්‍ෂ 8ක සංචාරකයින්ගේ මේ හැසිරීම අනුව  ඕස්ටේ‍්‍රලියාව තම සංචාරක කර්මාන්තය පවත්වාගෙන යන්නේ මහා පරිමාණ වශයෙන් විනාශයක් ඇති කළ හැකි පුපුරන වේලාව නොදන්නා කාල බෝම්බයක් මත සිටය.

ඒ නිසා දැන් ජාතියක් ලෙස අප ඉදිරියේ ඇති අභියෝගය මෙතෙක් කළදේම තව≥රටත් වැඩි පරිමාවකින් කිරීමට දැගලීම නොවේ. දැන් අප පමාවී හෝ ජාතික ආර්ථිකය තුළ සංචාරක කර්මාන්තයට අප ලබාදෙන ස්ථානය නිර්මාණය කළ යුතුව ඇත. කළ යුතුදේ මෙන්ම නොකළ යුතුදේ ඉරිගසා වෙන්කර ගත යුතු කාලය දැන් පැමිණ ඇත. උදාහරණයක් ලෙස තායිලන්තයේ බහුලව විකුණන දේ විකිණීමට නම් සංචාරක අමාත්‍යාංශයට උපායමාර්ගික විශේෂඥයින් අවශ්‍ය නැත. ඒ සඳහා අවශ්‍ය පිරිස් පිටකොටුව පදික වේදිකාවෙන්ද සොයාගත හැක. සංචාරක කර්මාන්තයේ උපාය මාර්ගික පටලවා ගැනීමට හේතුව පොදුවේ ජාතික ආර්ථික සංවර්ධන මොඩලය තේරීමේදී දක්නට ලැබෙන චින්තනමය දුප්පත්කම සහ පටලවා ගැනීම මිස වෙනත් දෙයක් නොවේ.

දියුණු උසස් සංචාරක කර්මාන්තයක් පවත්වාගෙන යාම සඳහා අවශ්‍ය සියලූ ස්වාභාවික සහ ශිෂ්ටාචාරගත උරුමයන් සහ විභවය අප රට සතුව ඇත. ඊට එකතු කළ යුත්තේ දියුණු උපායමාර්ගික දැක්මක් පමණි. පළමුවෙන්ම කිව යුත්තේ කුඩා ද්වීතීයික සංචාරක භාණ්ඩ, උදාහරණයක් ලෙස මුහුදු≥වෙරළ සහ බාල සතුට සොයා එන සංචාරකයින්, නැවැත්වීමට හෝ නොසලකා හැරීමට අවශ්‍ය නැති බවය. එම භාණ්ඩ සංචාරක අමාත්‍යාංශය ප‍්‍රචාරණය නොකළත් ඒ සඳහා එන පිරිසක් ඇත. තායිලන්තයේ හෝ මැලේසියාවේ රසයට වඩා වෙනස් රසයක් සොයන පිරිස් මෙහි එනු ඇත. ඒ අයට දැනට තිබෙන හෝටල් පහසුකම් සම්පූර්ණයෙන්ම වෙන්කළත් ගැටලූවක් නැත. ඒ බාල වෙළඳපොලට තරු 5 මදි නම් තරු 7 හෝ හෝටල් හැදුවාට කමක් නැත. (ඒ වෙළඳපොළ කොටසට තරු 7ක් අවශ්‍යද යන්න වෙනම කාරණයකි) වැදගත් වන්නේ ප‍්‍රධාන මූලික සංචාරක භාණ්ඩය සංවර්ධනය කර ගැනීමයි. එය පදනම් විය යුත්තේ කවර දාර්ශනික සහ උපායමාර්ගික ප‍්‍රවේශයක් මතද? එම භාණ්ඩය සංවර්ධනය කළ යුත්තේ සංචාරක වෙළඳපොළේ කුමන කොටස් සඳහාද? එසේත් නැතහොත් අලූතින්ම වෙළඳපොළක් නිර්මාණය කිරීම සඳහා ද?

අද ලෝකය පුරා බටහිර පරිභෝජනවාදයෙන් ශාරීරිකව සහ මානසිකව පීඩාවට පත්වී සිටින ජනගහනය ලෝකයේ වැඩිහිටි ජනගහනය වැඩිවීමට සාපේක්‍ෂව වැඩිවෙමින් ඇත. බටහිර වෛද්‍ය ක‍්‍රමය තුළ පවතින තාක්‍ෂණික මෙන්ම වාණිජමය සීමාකම් නිසා එම ජනහහන කොටසට සහනයක් ලබාගැනීමේ අවස්ථාද ක‍්‍රමයෙන් හීන වෙමින් ඇත. මෙසේ පීඩාවට පත්වී සිටින විශ‍්‍රාම වයසට පෙර සහ පසු අවස්ථා නියෝජනය කරන ජනගහනය දියුණු බටහිර රටවල (ජපානයද ඇතුලූව) ක‍්‍රමයෙන් වැඩි වෙමින් ඇත. එම ප‍්‍රතිශතය ඒ රටවල ජනගහනයෙන් 10% පමණ ප‍්‍රමාණයක් දක්වා වැඩිවී ඇත. අප රටට අවස්ථාව උදාවන්නේ ඒ ජන කොටස්වල ශරීරික සහ මානසික සුවයට අදාළ ඉල්ලූම වැඩිවන තරමට සහ ඒ ඉල්ලූමට සරිලන භාණ්ඩය අප සංවර්ධනය කර ඉදිරිපත් කරන තරමටය. ඒ වෙළඳපොළ කොටසට අදාළ ඒකාධිකාරියක් ගොඩනැගීමේ හැකියාව අපට ඇත. තායිලන්තයට හො මැලේසියාවට බාල සතුට සැපයීම මිස ඒ වෙළඳපොළ කොටසට අදාළව අප සමග තරග කිරීමේ විභවය නැත.

දියුණු බටහිර රටවල ජනගහනයෙන් 10% අධික පිරිසකගේ ශාරීරික සහ මානසික සුවය සැලසීමට බටහිර වෛද්‍ය ක‍්‍රමය සහ ඒ ආශ‍්‍රීත ජීවන ක‍්‍රමය අපොහොසත් වෙමින් පවතින තත්ත්වය තුළ ඒ රටවල විකල්ප වෛද්‍ය ක‍්‍රම සහ ජීවන ක‍්‍රම සඳහා විශාල ඉල්ලූමක් ඇතිවී ඇත. ඒ නිසාම එවැනි සේවා ලබාදීම සඳහා ඒ රටවල පැවැති නීතිමය සහ පරිපාලනමය බාධක ඉවත් කිරීමටද එම රජයන්ට සිදුවී ඇත. බටහිර වෛද්‍ය ක‍්‍රමය අසාර්ථක වී ඇති බොහෝ රෝගී තත්ත්වයන් සමනය කිරීමට සහ නිට්ටාවට සුව කිරීමට සමත් දේශීය සහ ආයුර්වේද ප‍්‍රතිකාර ක‍්‍රම රාශියක් ඇත. ලෝකයේ සිටින ආතරයිටිස් නැමැති හන්දි ඉදිමෙන රෝගීන්ට අවශ්‍ය කෙටි කාලීන ප‍්‍රතිකාර සහ ඒ ආශ‍්‍රිත සේවා සැපයීම ඉලක්ක කළත් මිලියන 3-4ක් සංචාරකයන් ලංකාවට ගෙන්වාගත හැක. එවැනි ප‍්‍රතිකාර සහ ඒ ආශ‍්‍රිත සේවා ඉතා ඉහළම මට්ටමින් ලබාදීම සඳහා දියුණුතම දැනුම් පද්ධතියත් සහ අවශ්‍ය පරිසරයත් ඇත්තේ අප රටට බව විවාදයක් නැත.

එසේ නම් මේසා විශාල සංචාරක වෙළඳපොළ කොටස අත්පත්කර ගැනීම සඳහා අප ඉදිරිපත් කළ යුතු ප‍්‍රධානතම සහ මූලික සංචාරක භාණ්ඩය විය යුත්තේ දේශීය සහ ආයුර්වේද වෛද්‍ය ක‍්‍රමය, සම්ප‍්‍රදායානුකූල කෘෂිකර්මාන්තය, ඓතිහාසික ආහාර සංස්කෘතිය, ජෛව සහ පාරිසරික විවිධත්වය සහ බෞද්ධ ජීවන ක‍්‍රමය යන සියලූ අංග අවශ්‍ය ප‍්‍රමාණවලින් සම්මිශ‍්‍ර කොටගත් උසස් නිෂ්පාදනයක්ය. එම සේවා භාණ්ඩය විකිණීම සඳහා අපට විශාල පිරිවැය සහිත බෙදාහැරීමේ නව යාන්ත‍්‍රණ විශාල වශයෙන් අවශ්‍ය නොවේ. ඒ සඳහා ලෝකයේ සීතලම කාමර සහිත තරු පහේ හෝටල් කාමර අවශ්‍ය නොවන බව සහතිකය. ඇත්ත වශයෙන්ම ඒ භාණ්ඩය තරු පහේ හෝටල්වල තබා විකිණිය හැකි භාණ්ඩයක්ද නොවේ.

ඒ භාණ්ඩය බෙදාහැරීම සඳහා අවශ්‍ය වන්නේ ප‍්‍රධාන වශයෙන්ම දියුණු මානව සම්පතකි. ඒ මානව සම්පත සංවර්ධනය කිරීම සඳහා විශාල මුදල් වැය වන්නේ නැත. සම්ප‍්‍රදායානුකූල අඩු වියදම් ගොඩනැගිලි තාක්‍ෂණය භාවිතා කොට ගොඩ නගන කුඩා පරිමාණ ආයුර්වේද රෝහල් වැනි සංචාරක නවාතැන්පළවල් සඳහා විශාල ජාතික පිරිවැයක් දැරීමට සිදු වන්නේ නැත. ඒවා නඩත්තුව සඳහා විශාල වශයෙන් බලශක්තිය සහ ස්වාභාවික සම්පත් වැයවන්නේ නැත. එවැනි පහසුකම් ගොඩනැගීම සඳහා ග‍්‍රාමීය මට්ටමේ කුඩා සහ මධ්‍යම පරිමාණ ආයෝජකයින්ට වුවද දායක විය හැක. ඒ සඳහා සමහර විට අවශ්‍ය වන්නේ කාබනික කෘෂිකර්මාන්තය ප‍්‍රචලිත කරන සහ විවිධ දේශගුණික ප‍්‍රදේශවල කෘෂිකර්මාන්තය සහ ජෛව විවිධත්වය නියෝජනය කරන ගොවිපළ පද්ධතියක් විය හැක. එවැනි ගොවිපොළ ආශ‍්‍රිත කුඩා පරිමාණ නවාතැන්පළවල් ගොඩනැගීම සඳහා සහ ඒවා නඩත්තුව සඳහා වැය වන්නේ තරු පහේ හෝටල්වලට වැය වන පිරිවැයෙන් 10%ක් විය හැක. නමුත් ඒ සඳහා අය කළ හැකි මිල බටහිර රටවලට සාපේක්‍ෂව ඉහළ මට්ටමකින් නියම කිරීමේ හැකියාව ඇත.

මතුපිටින් දකින ඉල්ලූමක් සැපිරීම සඳහා දේශීය සහ ආයුර්වේද වෛද්‍ය ක‍්‍රමය ගණිකා වෘත්තියේ යොදවන ඊනියා සම්භාහන මධ්‍යස්ථාන ආශ‍්‍රිත සංචාරක කර්මාන්තය සහ මේ කතා කරන උපාය මාර්ගික ස්ථානගත කිරීම අතර වෙනස අප වටහාගත යුතුය. එසේ නොවුණහොත් සිදුවන්නේ සියලූ යහපත් දේ වාණි◊ජ අරමුණු සඳහා විකෘති කොට විකිණීමේ මහා පරිමාණ මෙහෙයුමකට කර්මාන්තය ගොදුරු වීමයි. ඒ පිළිබඳව උපදේශනය ලබාදෙන සහ දැඩි පාලනයක් සහිත යාන්ත‍්‍රණයක් ඇති කිරීම අප සඳහන් කරන වෙළඳපොළ අත්පත් කර ගැනීමේදී ඉතා වැදගත්වේ.

මෑතකදී ජපානයේ සිට පැමිණි ප‍්‍රධාන පෙළේ ශ‍්‍රී ලාංකික ව්‍යපාරිකයකු අප සමග පැවසුවේ ‘‘හොඳ වැසිකිළි පහසුකම් තියෙන වායුසමනය කරන්න අවශ්‍ය නැති අඩු වියදමින් (මැටි වලින් වුවත් නිම කරන) කාමර 200ක් 300ක් හදන්න, මම මාස තුනෙන් තුනට ජපන් විශ‍්‍රාමිකයින් එවන්නම් ගුවන්යානා චාටර් කරලා’’ යනුවෙනි. ඔහුට අනුව ජපානයේ විශ‍්‍රාමිකයින්ට මාසයකට රුපියල් ලක්‍ෂයේ සිට ලක්‍ෂ දෙක දක්වා පමණ මුදලක් ලැබේ. ඒ මුදලෙන් ජපානයේදී ඔවුන්ට සෞඛ්‍ය සම්පන්න හොඳ ජීවිතයක් ගෙවන්න බැරි වුණත් අපේ රටේදී ඉතා හොඳ සුව පහසු ජීවිතයක් සහ දේශීය සහ ආයුර්වේද වෛද්‍ය පහසුකම් ලබාගැනීමේ හැකියාව ඇත. දැනට ජපානයේ පවතින ඒ මහා ඉල්ලූමෙන් දශම ගණනක් සපයන්නේ පිලිපීනය සහ ඉන්දුනීසියාවයි. ශ‍්‍රී ලංකාවට ඇති විභවය සහ හැකියාව අනුව බලන විට ඒ වෙළඳපළ කොටස සම්පූර්ණයෙන්ම අත්පත් කර ගැනීම ඉතා සරල කටයුත්තකි.

ඉහත සඳහන් කරන ආකාරයේ වෙළඳපොළක් සඳහා ශ‍්‍රී ලංකාවේ සංචාරක කර්මාන්තය නැවත ස්ථානගත කරන්නේ නම් තවත් සුවිශේෂී ප‍්‍රතිසංස්කරණයක් ඉබේම සිදුවේ. එනම් ග‍්‍රාමීය මට්ටමේ සුළු සහ මධ්‍යම පරිමාණ ආයෝජකයින්ට සංචාරක කර්මාන්තයේ විශාල කොටසක් අත්පත් කර ගැනීමට ඉඩ සැලසීමයි. ඒ අර්ථයෙන් මේ වෙළඳපොළ කොටස සමාජ සාධාරණත්වයට අදාළ බරපතල වගකීමක් ඉටුකිරීමටද දායකවේ. ඒ තත්ත්වය තුළ දැන් සංචාරක කර්මාන්තයට අවශ්‍ය වන්නේ තරුපහේ හෝටල කාමර දෙගුණයක් කිරීම හෝ නවීන තරු 7 හෝටල් හෝ මහා විශාල ප‍්‍රචාරක අයවැයක් නොවේ. ඒ සඳහා අවශ්‍ය වන්නේ ඉබාගාතේ හෝ අයාලේ යන යල් පැනගිය මිනිස්සු වෙනුවට අලූතින් හිතන්න පුළුවන් සහ උපායමාර්ගික දැක්මක් ක‍්‍රියාත්මක කරන්න පුළුවන් මිනිස්සු ටිකක් සොයා ගැනීමය. ඊට වඩා යමක් අවශ්‍ය වෙනවා නම් ඒ එසේ තෝරා ගන්නා මිනිසුන්ට මෙතෙක් ඉගෙනගත් දේ අත්හැරීමට දේශපාලන ධෛර්ය ලබාදීම පමණි.

වෛද්‍ය කේ. එම්. වසන්ත බණ්ඩාර

මහ ලේකම් දේශහිතෛෂී ජාතික ව්‍යාපාරය

17,436 Viewers

——

cccccgossip99_22_0gossoplankamuthupini

Add-here-newe-poster

contactus-n